Prezentowana w zeszłorocznym konkursie głównym MFF w Wenecji, apokaliptyczna, poetycka, wynikająca z buntu wobec ludzkiej arogancji Anomalia (La cinquième saison), belgijski film Petera Brosensa i Jessiki Woodworth zamyka trylogię, do której należą: nakręcony w Mongolii Khadak (2006) i w Peru Altiplano (2009). Akcja toczy się w odsuniętej od cywilizacji wiosce w Ardenach, gdzie pewnego roku po zimie nie następuje wiosna, naturalny cykl zostaje zatrzymany.

Anomalia w programie kina

"Tajemnicza plaga nieurodzaju nawiedza flamandzką wioskę. Skąd? Dlaczego? Nie wiadomo. Pytania te kłębią się jak muchy w brudnym, lepkim słoju, który wkrótce pozostanie jedynym przedmiotem w okolicznym sklepie. Sielska miejscowość przepoczwarza się w oazę paranoi, nienawiści i zobojętnienia. Stadna i ślepa potrzeba znalezienia kozła ofiarnego owocuje ostracyzmem wobec jedynego przyjezdnego. Autorzy tego dzieła kierują się w stronę społecznie (i ekologicznie) świadomej filmowej metafory, kreśląc poetycką i przeszywającą wizję upadku cywilizacji, który budzi dotąd uśpione pierwotne instynkty. Wizualnie utwór zespala tradycję malarstwa flamandzkiego z baśniowym okrucieństwem, co w połączeniu z finezyjnie zaprojektowaną warstwą dźwiękową sprawia, że ów obraz końca świata zostaje z widzem na długo." (Anna Tatarska, katalog 13. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty)

"Jessica Woodworth i Peter Brosens przyzwyczaili nas do wypraw w nieznane. Ich Anomalia to świat równie magiczny i bezwględny jak w Altiplano, ale wymagający od widza dalece więcej zaangażowania. Tym razem dwójka reżyserów wyruszyła na poszukiwanie nowego i bardziej wyrafinowanego wizualnego języka, po drodze podejrzanie często zawijając w znajome rejony. Estetyka raz po raz przypomina szlaki przemierzane przez Każdy myśli swoje Henrika Hallstroma i Fredrika Wenzla, Antychrysta Larsa von Triera i Post tenebras lux Carlosa Reygadasa, w gruncie rzeczy zbliżając refleksję towarzyszącą seansowi Anomalii do tych rejonów, w które wcześniej wybrali się ich filmowi poprzednicy. Poprzedników zresztą Woodworth i Brosens widzą także w samych sobie. Choćby motyw maski, przewijający się w ich najnowszym filmie, przywołuje w myśli przepiękne Altiplano, który dla Anomalii pozostanie bliskim, acz dojrzalszym sąsiedztwem." (Urszula Lipińska, stopklatka.pl)

Peter Brosens, reżyser: "Anomalia nie jest łatwym i przyjemnym filmem, który bez zastrzeżeń pokocha każdy z widzów. Puste, zimne pejzaże i mocno wycofane, milczące postaci ewokują obrazy starych mistrzów, na których drobne sylwetki ginęły w otoczeniu natury. Staram się nie komentować i nie wyjaśniać dokładnie symboliki filmu, by widz, który zechce go docenić, mógł kontemplować go w spokoju - bez niepotrzebnego szumu. Wystarczy, że otworzy się na dwie ścierające się w obrazie odwieczne sfery – ludzkość i naturę. I zastanowi się jak on sam, jego życie, osadzone jest w tej przestrzeni.

Jessica Woodworth urodziła się w Waszyngtonie w 1971 roku, ale dorastała w Europie. Pracowała w telewizji jako reżyserka i producentka, m.in. w Hongkongu i Pekinie. Swój fabularny debiut Urga Song (1999) nakręciła w Mongolii, potem zrealizowała dokument The Virgin Diaries w Maroku. Urodzony w 1962 roku Peter Brosens pochodzi z belgijskiego Leuven. Jego debiut dokumentalny, osadzony w Ekwadorze The Path in Time, przyniósł mu wiele nagród i międzynarodowe uznanie. Następnie Brosens zrealizował doskonale przyjętą Mongolską trylogię (City of the Steppes, 1993; State of Dogs, 1998 i Poets of Mongolia, 1999). Woodworth i Brosens tworzą niezwykle płodny i zgrany twórczy zespół, który dzieli etnograficzne zainteresowania z wrażliwością na społeczno-ekologiczne tematy. Ciekawi ich świat oddalony od naszej zachodniej rzeczywistości. Anomalia to ich trzeci wspólny projekt.