Reżyserski debiut Kristen Stewart, prezentowany w Cannes i przyjęty owacjami na stojąco, to adaptacja autobiograficznej prozy Lidii Yuknavitch, którą reżyserka przekłada na język intensywnego, fizycznego kina. Przyglądamy się bohaterce, której doświadczenia zapisane są w ciele: to przez nie poznaje radość i ból, eksperymentuje, ucieka i próbuje odzyskać kontrolę. Opowieść prowadzi nas przez traumatyczne dzieciństwo i młodzieńcze samozniszczenie, aż po moment, w którym pływanie i pisanie stają się formą przetrwania. Stewart buduje narrację fragmentaryczną, pulsującą obrazami i emocjami, a Imogen Poots nadaje jej wyraźny, fizyczny wymiar. (Chronologia wody)
Zdobywca Nagrody Specjalnej Jury na festiwalu w Wenecji, przejmujące kino, które łączy realizm społeczny z body horrorem – gatunkiem rewelacyjnie sprawdzającym się dziś do opisu kobiecych doświadczeń (wystarczy wspomnieć Titane czy Substancję). Dea Kulumbegashvili sięga po niego, by w brawurowym, radykalnym Kwietniu penetrować ciała i dusze. Jej bohaterką jest doświadczona ginekolożka Nina (Ia Sukhitashvili) oskarżona o spowodowanie śmierci noworodka. W atmosferze podejrzeń i wrogości Nina kontynuuje swoją pracę, także tę po godzinach, kiedy przeprowadza aborcję we wsiach. W świecie, w którym warunki życia kobiet dyktują religia i patriarchat, jej działalność nie tylko wymaga niebywałej odwagi, ale też spycha ją na społeczny margines, czyni z niej monstrum. (Kwiecień)
W dokumencie Weroniki Mliczewskiej przyglądamy się losowi Sanga, jednego z tysięcy dzieci urodzonych w czasie wojny w Wietnamie, które przez całe życie mierzą się z poczuciem odrzucenia i społecznym wykluczeniem. Po ponad 50 latach bohater otrzymuje szansę poznania ojca, co stawia go przed decyzją, która może na zawsze zmienić jego życie. Reżyserka prowadzi tę historię z uważnością, osadzając ją w szerszym kontekście kulturowym i historycznym, i pokazuje, jak osobiste doświadczenie splata się z konsekwencjami globalnego konfliktu. (Dziecko z pyłu)
Mascha Schilinski układa tu historię jak cztery warstwy tego samego pejzażu. Przez ponad sto lat obserwujemy kobiety związane z jednym gospodarstwem w Altmarku – każda żyje w innej epoce, lecz ich doświadczenia rezonują jak echo. Młoda dziewczyna z początku XX wieku uczy się odpowiedzialności za ziemię, jej następczyni w latach powojennych próbuje odzyskać sprawczość, a współczesne bohaterki mierzą się już nie tylko z ciężarem tradycji, ale z pytaniami o to, co warto ocalić, gdy globalna rzeczywistość zagląda do wiejskiego domu. Film staje się freskiem o pamięci, wpisanej w krajobraz, i o tym, jak cicha kontynuacja losów bywa formą oporu. (Wpatrując się w słońce)
10-letni chłopiec z przyszłości trafia do świata dziewczynki dorastającej w zaawansowanej technologicznie rzeczywistości. Ich spotkanie szybko przeradza się w przyjaźń i wspólną przygodę, w której odkrywają różnice między swoimi światami. To opowieść prowadzona z lekkością i wyobraźnią, skupiona na ciekawości i potrzebie bliskości. (Arco)
Pucio zaprasza na pierwszą kinową przygodę, w której razem z rodziną odkrywa świat poprzez codzienne sytuacje i zabawy. Wspólne gotowanie, rysowanie czy wymyślanie nowych aktywności stają się okazją do nauki i budowania relacji. To pogodna animacja dla najmłodszych, która rozwija wyobraźnię i pokazuje, że przygoda może zaczynać się tuż obok. (Pucio)
Młody Michael Jackson jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca. Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela rządzi muzyka. (Michael)
Jeden z najważniejszych filmów XXI wieku powraca w odrestaurowanej wersji 4K. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana film Polańskiego prowadzi nas przez Warszawę czasu wojny, śledząc losy pianisty, który próbuje przetrwać w rzeczywistości systematycznie odbierającej mu kolejne prawa i punkty oparcia. Przyglądamy się tej historii z perspektywy jednostki, w której doświadczenie Zagłady zostaje opowiedziane z niezwykłą precyzją i powściągliwością. Adrien Brody tworzy rolę skupioną, fizyczną, osadzoną w detalach, a sam film pozostaje jednym z najbardziej przejmujących zapisów przetrwania i roli sztuki w sytuacji granicznej. (Pianista)
Wracamy także do filmu, który na trwałe wpisał się w historię kina lat 80. i zdefiniował postać Johna Rambo. Były komandos i weteran wojny w Wietnamie trafia do niewielkiego miasteczka, gdzie szybko staje się celem policyjnej przemocy, uruchamiając spiralę konfliktu. Przyglądamy się bohaterowi funkcjonującemu poza społeczeństwem, noszącemu w sobie doświadczenie wojny, którego nie sposób zostawić za sobą. Film Kotcheffa łączy kino akcji z opowieścią o traumie i wykluczeniu, pozostając jednym z najbardziej znaczących portretów powojennego rozdarcia w amerykańskim kinie popularnym. (Rambo: Pierwsza krew)