Głęboka czerwień jest jak perła wewnątrz ostrygi. Rodzi się jako reakcja, odpowiedź na ciało obce. W karierze Daria Argenta, po paśmie sukcesów jego pierwszych trzech filmów giallo, tzw. „trylogii zwierzęcej” (Ptak o kryształowym upierzeniu, 1970; Kot o dziewięciu ogonach, 1971; Cztery muchy na szarym aksamicie, 1971), takim ziarnkiem piasku staje się pragnienie reżysera, by w gatunku odważyć się na więcej, przekroczyć granice, w tym granicę logiki. W ten sposób powstał rzadki klejnot, prawdziwe arcydzieło. Sukces komercyjny Głębokiej czerwieni był ogromny, a film uchodzi za kultowy do dziś. Obecne są tu wszystkie klasyczne elementy giallo: morderca ubrany na czarno, obcokrajowiec, który na własną rękę rozpoczyna śledztwo, seria brutalnych zabójstw, liczne fałszywe tropy, prawda ujawniona na końcu. Ale jest coś jeszcze – świadectwo geniuszu prawdziwego mistrza. Dario Argento do doskonale naoliwionego mechanizmu wprowadza bowiem nową recepturę, która umiejętnie podnosi widzom tętno na sali kinowej. Od tego momentu – i przez całą drugą połowę lat 70. – gatunek giallo triumfuje właśnie dzięki temu wzorcowemu filmowi i zwraca się ku nowym, przerażającym przygodom innej natury.
[Źródło: Stanisław Bardadin, Timeless Film Festival]