Niewiarygodna długowieczność grepsów z Poszukiwanej i poszukiwanego, mimo lat soczysta, a nie zwyczajnie zasuszona, zagwarantowała reżyserowi Alternatyw 4 status proroka, artysty, którego przeżyły same dzieła. A przecież nie zawsze tak było… Gdy w latach 60-tych Bareja wykrzykiwał zza kamery swoje pierwsze “akcja!”, komedia była uznawana za gatunek podrzędny, skazana na bycie przyciemnioną przez blask kina artystycznego spod znaku Wajdy lub Hasa. Żonie dla Australijczyka zarzucano słabość do powielania utartych schematów przedwojennych ramotek. Jednak uporczywe wydobywanie z szarej rzeczywistości kwiatków absurdu, zbiło krytyczne argumenty, stając kością w gardle władzy ludowej. Scenariusze kolejnych filmów musiały omijać slalomem uwagi cenzorskie. Bareja potrafił dostosować styl walki ostrzem satyry do zmian zachodzących w PRL. 

Kino Barei odbija [...] kondycję Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej – dziś, z ludzkiej wygody, o obu często myśli się jako o niezmiennych monolitach. Wystarczy jednak lekko podrapać to sreberko pamięci, by przyjrzeć się z bliska ich zmiennościom, odnogom, ewolucjom i zakrętom. 

Gdzie zatem tkwi sekret długowieczności komedii Barei? Jak dzieje się to, że gag nie osadza się wyłącznie w epoce, w której jest wypowiadany, ale odrywa się od niej, dryfuje przez kolejne pokolenia, wielokrotnie zastępując kropkę na końcu żartu? 

Mój dziadek zasypia na »Człowieku z żelaza« , o »Ostatnim dniu lata« nigdy nie słyszał, a pamiętam przecież dobrze, że gdy pracował w przydomowym ogródku, podśpiewywał sobie zawsze pod nosem: „Jeeestem wesoły Romek, mam na przedmieściu domek…” [Źródło: Maciej Satora, Filmweb.pl]