Galeria scen i portretów barwnej filmografii Luca Bessona spokojnie mogłaby zająć całe jedno skrzydło Luwru. Z obrazów bacznie przyglądaliby się nam Jean Reno, Milla Jovovich czy Christopher Lambert, a z głośników sączyłaby się nastrojowa muzyka Érica Serry. Gdyby z tej przepastnej kolekcji chcieć wybrać tylko jeden obrazek esencjonalny dla twórczości Francuza, to po kilku godzinach nerwowego drapania się po głowie wybór mógłby paść na scenę pościgu z „Subway”.
Oto w korytarzach paryskiego metra grupa czających się policjantów próbuje złapać zbiega pędzącego po podziemnych przejściach na wrotkach. I gdy zasadzka ma już dojść do skutku, ten zjeżdża po poręczy ruchomych schodów i przeskakuje całe torowisko, zostawiając za sobą błysk jaskrawoczerwonych kół.
Tak pełna wigoru, stylowa, a momentami wręcz bezczelna była wczesna twórczość Luca Bessona. Fantazyjny umysł reżysera „Leona zawodowca” kreował postapokaliptyczne pejzaże i ukryte komuny pod chodnikami Paryża, zabierał widzów w przyszłość, do XXIII wieku, by chwilę później zawędrować w głąb średniowiecza.
U Bessona jak kochać, to na zabój, jak walczyć, to do ostatniej kropli krwi. I choć los bohatera nigdy nie jest Francuzowi obojętny, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że kostium pochłania go jeszcze bardziej. Wizualny powab kina autora „Piątego elementu” budują m.in. kreacje Jean-Paula Gaultiera, wieczorowe suknie i garnitury przemierzające korytarze paryskiego metra oraz stylowe zdjęcia. Nad tą feerią form, barw i kostiumów czuwa jednak sam Besson - mistrz neobaroku i jeden z najważniejszych projektantów filmowej wyobraźni.