repertuar

wczoraj
dzisiaj
jutro
PWŚCPSN
loading

dzisiaj

 
0
strona główna

kup bilet

Ostatni seans filmu odbył się 28 października 2017.

The Naked Kiss

reż. Samuel Fuller

czas: 90’
produkcja: USA 1964
obsada: Constance Towers, Anthony Eisley, Michael Dante, Virginia Grey
scenariusz: Samuel Fuller
zdjęcia: Stanley Cortez
montaż: Jerome Thoms
muzyka: Paul Dunlap
producent: Samuel Fuller
produkcja: Allied Artists Pictures, Leon Fromkess-Sam Firks Productions, F&F Productions
właściciel praw: Beta Film
język: angielski
barwa: cz.-b.

Produkcja sensacyjnego The Naked Kiss została sfinansowana przez tych samych inwestorów co Shock Corridor, którzy chcieli szybko zarobić na efektach sprawnej pracy Fullera. W zespole tej satyry znaleźli się operator, kompozytor i montażysta poprzedniego filmu. Constance Towers wcieliła się tu w rolę Kelly, byłej damy do towarzystwa, która postanowiła rozpocząć nowe życie w innym mieście. Kobieta osiedla się w na pozór idyllicznym Grantville. Pierwszą osobą, którą spotyka jest Griff, kapitan lokalnej policji, który radzi jej poszukać sobie pracy w domu publicznym za miastem, po drugiej stronie rzeki. Kelly, zdecydowana stać się "porządną obywatelką", podejmuje jednak pracę pielęgniarki w szpitalu dziecięcym. Nawiązuje romans z Grantem, potomkiem założycieli Grantville, i wkrótce para postanawia się pobrać. Kelly jest zachwycona odmianą swojego losu do czasu, gdy odkrywa mroczną tajemnicę swojego narzeczonego. Wyzwala to koszmarny ciąg zdarzeń, wskutek których Kelly trafia do aresztu. Musi udowodnić, że Grant jest pedofilem. Jej jedyną szansą na odzyskanie wolności jest odnalezienie wykorzystanej seksualnie dziewczynki.

Fuller pomimo szalejącej cenzury, której mogła się nie spodobać pozytywnie przedstawiona prostytutka i hipokryzja wyższej warstwy społecznej, zręcznie przemycił wrażliwy społecznie temat. The Naked Kiss wyróżnia się mocnymi dialogami i odważnymi obrazami, w tym brutalną sceną, w której prostytutka bije sutenera. Jest ona istotna również ze względów technicznych. Kamera Arriflex została bowiem zamontowana na plecach operatora, a bohaterka ją "atakowała". Przemoc fizyczna pokazana na początku filmu jest jednak niczym w porównaniu z narastającym napięciem, które udziela się Kelly. Pomimo swojej niechlubnej przeszłości jest ona kobietą porządną i dobroduszną.

Pracując jako reporter w Nowym Jorku, Fuller spotykał kobiety wykonujące najstarszy zawód świata, gdy korzystał grzecznościowo z telefonu w pobliskim domu publicznym. Często rozmawiał z nimi, doszedł nawet do wniosku, że są one uczciwsze niż większość ludzi.

Tytuł filmu przywołuje na myśl poetycką bajkę bez disneyowskiego szczęśliwego zakończenia. Constance Towers śpiewa tu chwytającą za serce piosenkę zainspirowaną historią o Kopciuszku – motyw muzyczny rzadko spotykany w filmografii Fullera. Pojawiają się także poezja Lorda Byrona i muzyka Beethovena, tak lubiane przez Fullera.

Samantha Fuller

Samuel Fuller

Samuel Fuller urodził się w 1912 roku w Worcester (Massachusetts) w żydowskiej rodzinie. Jeden z najbardziej twórczych amerykańskich reżyserów filmowych. Już w wieku 13 lat pracował dla "New York Journal" jako copyboy. W wieku 17 lat był reporterem od spraw kryminalnych w "San Diego Sun". W latach 30. XX wieku udało mu się wydać trzy powieści. Pisał już wtedy pierwsze scenariusze filmowe. Za jego debiut scenariuszowy uznaje się musical Hats Off (1936). Podczas II wojny światowej Fuller służył w armii USA na terenie północnej Afryki i we Włoszech. Brał udział w lądowaniu aliantów w Normandii. Nagrodzono go m.in. Brązową i Srebrną Gwiazdą za odwagę. Po wojnie wrócił do swojej profesji w Hollywood i już w 1949 roku zadebiutował jako reżyser westernu I Shot Jesse James. W latach 50. specjalizował się w westernach i filmach wojennych. Po premierze The Steel Helmet (pierwszy film o wojnie w Korei 1950-1953) został oskarżony o komunizm i antyamerykanizm. Dzięki sukcesowi filmu Fullerem zainteresowała się wytwórnia 20th Century Fox, która umożliwiła mu realizację siedmiu kolejnych produkcji, m.in. Park Row, Kieszonkowiec z South Street i Czterdzieści rewolwerów.

Na przełomie lat 50. i 60. reżyserował filmy z mniejszymi budżetami, ale wciąż wywoływał kontrowersje. Najpierw Shock Corridor (1963) rozgrywający się w szpitalu psychiatrycznym. Następnie The Naked Kiss (1964) - biografia prostytutki, która próbuje zacząć wszystko od nowa. W latach 1967-1980 zrealizował tylko jedną produkcję, z której koniec końców kazał wykreślić swoje nazwisko. Wrócił do reżyserowania na początku lat 80. Najpierw autobiograficzna Wielka czerwona jedynka odwołująca się do doświadczeń reżysera z okresu służby wojskowej. Niestety film został przemontowany bez jego zgody. W 1981 roku stworzył Białego psa na podstawie powieści Romaina Gary'ego. Ponownie doszło do skandalu, a film nie miał dystrybucji w USA. Dla Fullera to rasistowskie doświadczenie skończyło się wyjazdem do Francji, gdzie wyreżyserował już tylko dwa filmy. Krótko przed śmiercią wrócił do USA. Zmarł w 1997 roku.

Pojawił się w epizodzie w Szalonym Piotrusiu Jeana-Luca Godarda, w którym odpowiada na pytanie Jeana-Paula Belmondo, czym jest kino: A film is like a battleground. It's love. Hate. Action. Violence. Death. In one word: emotions.

Joanna Ostrowska

Wybrana filmografia

1953 Kieszonkowiec z South Street / Pickup on South Street

1957 40 rewolwerów / Forty Guns

1963 Shock Corridor

1964 The Naked Kiss

1972 Szpieg z ulicy Beethovena / Dead Pigeon on Beethoven Street

1980 Wielka czerwona jedynka / The Big Red One

1982 Biały pies / White Dog

inne filmy

Polub nas

Bądź na bieżąco, dołącz do newslettera!