Mark Lewis (Karlheinz Böhm) pracuje jako operator kamery w londyńskim studiu filmowym, a po godzinach dorabia jako fotograf erotyczny. Ma jeszcze jedną obsesję. Morduje młode kobiety i za pomocą kamery rejestruje ich ostatnie chwile, próbując uchwycić na taśmie strach przed śmiercią. Spaczona psychika Marka ma swoje źródła w dzieciństwie i osobliwej relacji z ojcem. Sytuacja komplikuje się, kiedy Mark poznaje mieszkającą piętro niżej Helen (Anna Massey) i zaczyna się do niej zbliżać.
Podglądacz Michaela Powella oraz Psychoza Alfreda Hitchcocka powstały w tym samym roku. Oba filmy zaglądały do głowy mordercy i szukały źródeł jego obsesji w skrzywionej relacji z rodzicem. Oba przekraczały granice tego, co ówczesne kino było gotowe pokazać. Tyle że Powell posunął się o krok dalej: kazał widzowi patrzeć na zbrodnię przez obiektyw kamery zabójcy. Podglądactwo, strach, seksualność i przemoc splatają się tu w sposób, który ówczesna brytyjska krytyka uznała za odrażający i szkodliwy. Film wywołał skandal obyczajowy i żądania cenzorskich cięć, a gwałtowna reakcja na niego mocno odbiła się na dalszej karierze reżysera.
Tym większy był szok, że za Podglądaczem stał Powell, twórca kojarzony z zupełnie innym kinem. Wraz z Emerikiem Pressburgerem nakręcił Czarnego narcyza, Czerwone trzewiki i Życie i śmierć pułkownika Blimpa – widowiskowe, pełne koloru, pomysłowości i refleksji filmy, które zapisały się złotymi zgłoskami w annałach brytyjskiego kina. W Podglądaczu zainteresowało go coś innego: perwersyjna przyjemność patrzenia i cienka granica między obserwowaniem a podglądaniem – także wtedy, gdy siedzimy przed kinowym ekranem. Film, który w 1960 roku niemal pogrzebał jego karierę, po latach został odkryty na nowo i dziś uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł reżysera oraz kamień milowy w sposobie ukazywania psychiki mordercy i przemocy na ekranie.