Kiedy w 1998 roku Truman Show wchodził do kin, był traktowany jako inteligentna satyra na telewizję i rodzący się świat reality show. Dziś ogląda się go zupełnie inaczej. To film, który zaskakująco trafnie przewidział rzeczywistość permanentnej obserwacji, życia pod spojrzeniem i świata, w którym prywatność staje się formatem.
Od strony filmowej to rzecz niezwykle precyzyjna. Seahaven, czyli pastelowe, symetryczne, niemal sterylne miasteczko - jest zaprojektowane tak, by wyglądało idealnie. A jednocześnie od początku czuć w nim coś niepokojącego. Kompozycja kadrów, kontrolowane światło, sztucznie „ładne” przestrzenie budują świat, który jest zbyt doskonały, by był prawdziwy. Kamera często podgląda Trumana jakby z ukrycia: z wnętrza samochodu, przez lustro, z nienaturalnie szerokiej perspektywy. Widz bardzo szybko staje się częścią eksperymentu. Ogromną rolę odgrywa tutaj (wspaniały naszym zdaniem!) Jim Carrey. Aktor znany z komedii nagle gra postać kruchą, zagubioną, coraz bardziej świadomą pęknięć w konstrukcji własnego świata. Nie ma tu fajerwerków. Jest stopniowe narastanie niepokoju. Do tego muzyka Philipa Glassa i Burkharda Dallwitza, która nadaje filmowi niemal hipnotyczny rytm.
Z perspektywy Neuroprojekcji to fascynujący materiał do rozmowy. Jak mózg buduje poczucie rzeczywistości? Dlaczego przez lata Truman nie widzi tego, co dla nas jako widzów jest oczywiste? Co musi się wydarzyć, żeby pojawiła się wątpliwość? Porozmawiamy o potrzebie kontroli, o lęku przed wyjściem poza znane ramy, o tym, jak ciągła obserwacja wpływa na zachowanie i tożsamość. I oczywiście o wolności - czy zaczyna się wtedy gdy zaczynamy kwestionować rzeczywistość i to, co nam„wgrywane”? Zapraszamy na seans i rozmowę po filmie.
(biochemiczka, neurobiolożka PAN) popularyzatorka nauki (ze szczególnym uwzględnieniem neuronauki), wykładowczyni akademicka i edukatorka, podcasterka, członkini Rady Naukowej Polskiego Towarzystwa Psychodelicznego i Polskiego Instytutu Mindfulness. Miłośniczka kina, bycia w lesie, związana z buddyzmem zen.
reżyser i scenarzysta, który pomiędzy planami filmowymi pisze o filmach i nagrywa podcast o kulisach produkcyjnych i scenopisarskich światowego kina. Założyciel studia filmowego Mojo Movies, współzałożyciel bloga Watching Closely, juror na festiwalach filmowych.

Peter Wier urodził się w 1944 roku w Sidney, studiował sztukę i prawo na tamtejszym uniwersytecie. Początkowo pracował w telewizji, w tym czasie robił też już pierwsze filmy eksperymentalne i dokumenty. W 1974 roku zrealizował swój pełnometrażowy debiut - kultowe Samochody, które zjadły miasto Paryż. Następnie osiągnąl międzynarodowy sukces filmem Piknik pod Wiszącą Skałą. Po tym jak zrealizował kilka uznanych filmów w Australii, zaczął karierę w Hollywood. Tam robił filmy przeznaczone dla szerszej widowni, m.in.: Świadek, Wybrzeże Moskitów, Stowarzyszenie Umarłych Poetów, Zielona karta, Bez lęku, Truman Show i Pan i władca: na krańcu świata.
Filmografia:
1974 Samochody, które zjadły Paryż / The Cars That Ate Paris
1975 Piknik pod Wiszącą Skałą / Picnic at Hanging Rock
1977 Ostatnia fala / The Last Wave
1981 Gallipoli
1982 Rok niebezpiecznego życia / The Year of Living Dangerously
1985 Świadek / Witness
1986 Wybrzeże Moskitów / The Mosquito Coast
1989 Stowarzyszenie Umarłych Poetów / Dead Poets Society
1990 Zielona karta / Green Card
1993 Bez lęku / Fearless
1998 Truman Show / The Truman Show
2003 Pan i władca: Na krańcu świata / Master and Commander: The Far Side of the World