Nocna audycja Radiotelefon odbiega od radiowej rutyny, więc cieszy się zainteresowaniem słuchaczy. Niestety, redaktor prowadzący czuje się coraz bardziej obciążony ich zwierzeniami.
Jan (Roman Wilhelmi), dziennikarz w średnim wieku, prowadzi w radiu nocną audycję na żywo z udziałem słuchaczy. Dzięki jego empatii i umiejętności nawiązywania kontaktu Radiotelefon zaczyna funkcjonować jak telefon zaufania, tyle że w szerszej skali. Egzystencjalny niepokój słuchaczy staje się z nocy na noc coraz trudniejszy do udźwignięcia, zwłaszcza że Jan również boryka się z osobistymi problemami. W ciągu dnia, w bezpośrednim kontakcie, nie jest w stanie komunikować się z bliskimi: z żoną (Beata Bliska), z synem (Marek Probosz), z kochanką (Anna Seniuk). Bohater funkcjonuje na pograniczu dnia i nocy, wizji i fonii. Lgnie jak tytułowa ćma do światła sygnalizującego w studiu połączenie telefoniczne ze słuchaczami. Dla nich z kolei radio nocą okazuje się sferą intymnej komunikacji społecznej, wolną od propagandy sukcesu i oficjalnego tonu. Postępujący kryzys psychiczny bohatera prowadzi do rozszczepienia twarzy i głosów. W wygłuszonym studiu redaktor funkcjonuje w świecie głosów rozmówców, przed oczami ma widok na życie radiowców za szybą, między rozmowami podgląda życie staruszków w domu naprzeciw budynku radia. Konsultacja u psychiatry i zaproszenie specjalisty do studia nie przynoszą pozytywnego rezultatu. Pewnego dnia Jan dochodzi do granic swoich możliwości. Klasyk kina moralnego niepokoju. W kameralnym filmie Tomasza Zygadły, oprócz aktorów w rolach głównych, wystąpili na fonii Anna Ciepielewska (słuchaczka z omamami), Zbigniew Buczkowski (rozmówca z Kalisza) i inni. Zdjęcia utrzymane w szarości zrealizował Jacek Zygadło, brat reżysera. Muzykę do filmu i piosenek skomponował Jan Kanty Pawluśkiewicz.
Reżyser filmowy, teatralny, scenarzysta, a także aktor. Urodził się w Warszawie w 1947 roku, zmarł w 2011. Absolwent Wydziału Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, Telewizyjnej i Filmowej w Łodzi (dyplom w roku 1976); studiował też socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Początkowo realizował filmy dokumentalne, społecznie zaangażowane – jego Szkoła podstawowa (1971) była mocnym debiutem, jednym z przełomowych dzieł polskiego dokumentu. Debiutancka pełnometrażowa fabuła, Rebus (1977), jest zaliczana do nurtu kina moralnego niepokoju, podobnie jak kolejny obraz, Ćma (1980). Ostatnim jego filmem fabularnym była Śmierć Johna L. (1987). W następnych latach skoncentrował się na reżyserii teatralnej. Przez całe lata, począwszy od roku 1974, regularnie reżyserował spektakle Teatru Telewizji. Grywał też epizody w filmach własnych i cudzych, często obsadzany w rolach reżyserów.
1971 Szkoła podstawowa / The Primary School (doc., short)
1973 Brzydkie kaczątko / The Ugly Duckling (TV)
1977 Rebus
1980 Ćma / The Mouth
1982 Odwet / Revenge
1984 Przewodnik / The Guide Man (doc.)
1985 Sceny dziecięce z życia prowincji / Child's Scenes of Provincial Life
1987 Śmierć Johna L. / The Death of John L.
1999 Za kamerą / Behind the Camera (doc., short, TV)
2009 Sen silniejszy od snu / Sleep Stronger than Sleep (doc., short, TV)