Najsłynniejszy półkownik okresu stanu wojennego. Dramat polityczny, który doprowadził do rozwiązania Zespołu Filmowego X kierowanego przez Andrzeja Wajdę, a reżysera – Ryszarda Bugajskiego skłonił do emigracji. Nielegalna kopia krążyła w obiegu VHS, budując legendę najbardziej antykomunistycznego filmu w historii Polski. Film czekał na oficjalną premierę aż do 13 grudnia 1989 roku. Na 14. FPFF w Gdyni (1989) film otrzymał Nagrodę Publiczności i Nagrodę Dziennikarzy, rok później na 15. FPFF Nagrodę Specjalną Jury, a aktorzy – Krystyna Janda, Anna Romantowska i Janusz Gajos – nagrody za najlepsze role. Krystyna Janda została uhonorowana Nagrodą Jury za najlepszą rolę kobiecą na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes (1990).
Antonina Dziwisz (K. Janda), artystka kabaretowa jeździ z zespołem po Polsce. Niespodziewanie zostaje aresztowana i wplątana w proces polityczny. W toku śledztwa zaczyna rozumieć, że ma złożyć zeznania obciążające jej kolegę z zespołu. Kobieta nie poddaje się, mimo upokorzeń, gróźb i brutalnych kar ze strony śledczego (J. Gajos). Więźniarki w różny sposób reagują na przemoc ze strony funkcjonariuszy: załamują się lub przeciwnie – jeszcze gorliwiej wierzą w nieomylność władzy. Tymczasem mąż Antoniny występuje o rozwód, co doprowadza ją do próby samobójczej. Wkrótce zachodzi w ciążę ze śledczym, który przejął jej sprawę. W więzieniu rodzi dziecko i pod przymusem oddaje je do sierocińca. Kres jej gehennie kładzie dopiero śmierć Stalina.