Po latach Interstellar starzeje się jak najlepsze wino. Film, który w 2014 roku był opisywany jako spektakularna kosmiczna epopeja, dziś ogląda się jak wizjonerska opowieść o kruchości Ziemi, o czasie, który nie płynie równo dla wszystkich, i o więziach, które są silniejsze niż fizyka. Nolan zrobił film o podróży międzygwiezdnej niemal bez użycia green screenu i komputerowych fajerwerków — jego kosmos to świat zbudowany naprawdę, z makietami, soczewkami, praktycznymi efektami i filozofią zakorzenioną w nauce, ale opowiedzianą ludzkimi emocjami.
To jedno z najambitniejszych przedsięwzięć w historii kina, a jednocześnie film niezwykle osobisty.
Z filmowej perspektywy porozmawiamy o tym, dlaczego Interstellar tak dobrze się trzyma po dekadzie od premiery. Jak powstawały sekwencje kosmosu, planety pokrytej falami czy tesseraktu. Dlaczego Nolan zrezygnował z cyfrowej wygody na rzecz praktycznych scenografii, ogromnych ekranów projekcyjnych, kamer IMAX w przestrzeniach zamkniętych oraz makiet budowanych na planie. Jak wyglądała współpraca z Kipem Thornem — i jak wiele z tego, co widzimy na ekranie, to nie animacja, lecz światło przechodzące przez prawdziwe elementy optyczne. „Interstellar” to nie tylko film science fiction — to wielki projekt inżynieryjny, filmowy i emocjonalny.
Z perspektywy neuronauki i biologii człowieka przyjrzymy się temu, co ten film robi z naszym pojmowaniem rzeczywistości. Jak mózg radzi sobie z pojęciem względności czasu — kiedy jeden dzień staje się dla jednej postaci godziną, a dla drugiej dekadą. Jak działa nasza percepcja czasu w sytuacjach ekstremalnych, w stresie, w oderwaniu od punktów odniesienia. Jaką rolę pełni pamięć emocjonalna, więź rodzic–dziecko i dlaczego „czas psychiczny” bywa ważniejszy od czasu fizycznego. Porozmawiamy też o samotności, sensorycznej izolacji, o tym jak człowiek adaptuje się do przestrzeni, która nie ma skali ani kierunków, oraz o tym, czym dla mózgu jest „wszechświat”, kiedy zostajemy pozbawieni ziemskiej perspektywy.
Interstellar to film o kosmosie, ale jeszcze bardziej o tym, co dzieje się wewnątrz człowieka, kiedy musi zmierzyć się z nieskończonością, stratą i nadzieją większą niż życie. Bardzo zapraszamy na seans i wspólną rozmowę po filmie — o kinie, o czasie i o tym, co tak naprawdę pozwala nam przetrwać.
(biochemiczka, neurobiolożka PAN) popularyzatorka nauki (ze szczególnym uwzględnieniem neuronauki), wykładowczyni akademicka i edukatorka, podcasterka, członkini Rady Naukowej Polskiego Towarzystwa Psychodelicznego i Polskiego Instytutu Mindfulness. Miłośniczka kina, bycia w lesie, związana z buddyzmem zen.
reżyser i scenarzysta, który pomiędzy planami filmowymi pisze o filmach i nagrywa podcast o kulisach produkcyjnych i scenopisarskich światowego kina. Założyciel studia filmowego Mojo Movies, współzałożyciel bloga Watching Closely, juror na festiwalach filmowych.

Urodził się w Londynie w 1970 r. W wieku siedmiu lat dostał od ojca kamerę 8 mm, a na studiach (literatura angielska) zamienił sprzęt na szesnastkę. Jego autorski debiut Following, w którym opowiadał o zdradzie w formule kina noir, wywołał spory rozgłos, jednak to Memento zapewniło mu status twórcy kultowego. Z czasem coraz bardziej zbliżył się do Hollywood - w 2001 r. nakręcił Bezsenność (Insomnia) z Alem Pacino i Robinem Williamsem, a następnie dwa wysokobudżetowe prequele Batmana. W międzyczasie powrócił do ulubionych tematów - iluzji, percepcji, relatywizmu, walki dobra i zła - w Prestiżu (The Prestige). W warstwie formalnej jego filmy wyróżniają się achronologią, wykorzystaniem złudzeń percepcyjnych oraz archaizującą stylizacją.
Filmografia:
1997 Doodlebug (kr.m / short)
1998 Following
1998 Memento
2001 Bezsenność / Insomnia
2005 Batman: początek / Batman Begins
2006 Prestiż / The Prestige
2008 Mroczny rycerz / The Dark Knight