repertuar

wczoraj
dzisiaj
jutro
PWŚCPSN
loading

dzisiaj

 
0
strona główna

kup bilet

27 maja / pn
plakat

Radical Move + spotkanie z reżyserką

Radical Move

reż. Aniela Astrid Gabryel

czas: 82’
produkcja: 2023
język: angielski
scenariusz: Aniela Astrid Gabryel
zdjęcia: Zuzanna Kernbach
montaż: Anna Garncarczyk
produkcja: Agnieszka Dziedzic, Agnieszka Skalska, Koi Studio

gatunek: dokumentalny

Wrocławska premiera filmu dokumentalnego.

Po pokazie odbędzie się spotkanie z reżyserką Anielą Astrid Gabryel, które poprowadzi prof. Dariusz Kosiński.

Opis filmu:

Radical Move to niezwykły obraz, w którym oko kamery po raz pierwszy towarzyszy treningom i działaniom performatywnym legendarnego zespołu teatralnego pracującego w Pontederze. Reżyserka Aniela Astrid Gabryel wraz z operatorką Zuzanną Kernbach przez kilka lat podążały za zespołem, uczestniczyły w sesjach pracy z pieśnią, próbach, ale także w prywatnym życiu członków grupy. Stały się nie tylko świadkiniami intymnej pracy, ale i powierniczkami sekretów. Nieoczekiwanie, zarejestrowały delikatny moment rozpadu grupy kierowanej przez Thomasa Richardsa i zamknięcie Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards. Obraz – zrodzony z chęci zrozumienia i dotknięcia tajemnicy Pracy – ostatecznie przyniósł ważne pytania na temat stawiania granic w działalności artystycznej i ceny, jaką płaci się za bezwarunkowe oddanie się sztuce.

Film dokumentuje pracę Focused Research Team in Art As Vehicle, czyli działającego w ramach Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards zespołu kierowanego przez Thomasa Richardsa.

Pomysł na film zrodził się z fascynacji pracą zespołu, codziennymi treningami i oddaniem na drodze ku spotkaniu z „transcendencją”. Jak mówi reżyserka: „Moim priorytetem była opowieść o duchowej potrzebie człowieka, o potrzebie przekroczenia – używam tu celowo tak prostych słów, ponieważ nasz film to próba uchwycenia i nazwania tego, czym jest to duchowe przeżycie i przekroczenie, które Thomas Richards nazywa "the Work", a współczesna "uduchowiona" młodzież – uważnością i połączeniem. A ja? Dla mnie to tajemnica, którą pragnę śledzić w każdym moim filmie. Kręcąc Radical Move, chciałam więc przede wszystkim opowiedzieć o przeżyciu "duchowym" moich bohaterów. Decyzja o bohaterze zbiorowym wynikała również ze specyfiki ich pracy, które było oparte na wspólnotowości. Chciałam być jak najbliżej moich bohaterów – w sensie fizycznym, emocjonalnym, psychologicznym, aby móc wraz z kamerą uczestniczyć w ich docieraniu do subtelniejszych energii”.

Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards to ośrodek, który został założony w 1985 roku w Pontederze we Włoszech jako Workcenter of Jerzy Grotowski; w roku 1996 Grotowski zdecydował się rozszerzyć nazwę Workcenter o nazwisko Richardsa – precyzując w ten sposób kierunek pracy praktycznej. O swojej współpracy z Richardsem Grotowski pisał: „Moja praca z Thomasem Richardsem ma charakter "przekazu". Przekazuję mu to, do czego doszedłem w swym życiu: wewnętrzny aspekt w pracy”. 

Po śmierci Grotowskiego (1999) pracami Workcenter kierowali Thomas Richards i Mario Biagini, początkowo ściśle ze sobą współpracując, z czasem prowadząc prace w dwóch oddzielnych zespołach. W 2007 roku Mario Biagini powołał Open Program, rok później Thomas Richards założył Focused Research Team in Art as Vehicle, z którym zrealizował The Living Room (2010), L’heure fugitive (2014) oraz The Underground: A Response to Dostoevsky (2016). Od 2016 prowadził również Studio in Residence, w ramach którego wyreżyserował Sin Fronteras (2017) i Gravedad (2018). Z obydwoma zespołami Richards stworzył spektakl Songs of Tradition (2019). W styczniu 2022 roku Richards zamknął Workcenter, obecnie pracuje dla Teatro della Toscana – Teatro Nazionale, a jego najnowsze badania w dziedzinie sztuk performatywnych są wspierane przez Theatre No Theatre. 

Współorganizatorem wydarzenia jest Instytut im. Jerzego Grotowskiego.

Logo - Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Film współfinansowany przez Instytut Sztuki Filmowej.

Logo - PISF

Aniela Astrid Gabryel:

reżyserka i scenarzystka filmowa, absolwentka Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Reżyserii w Szkole Filmowej w Łodzi, gdzie otrzymała także tytuł doktora sztuki z wyróżnieniem. Jest laureatką Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia artystyczne. Jej krótkometrażowe filmy były nagradzane i pokazywane na wielu festiwalach w Polsce i za granicą; krótkometrażowy film dokumentalny „Lecieć-nie lecieć” został wyróżniony Grand Prix na festiwalu filmowym Vienna Independent Shorts w Wiedniu oraz znalazł się na liście Top European Shorts; pełnometrażowy debiut dokumentalny „Kiedy ten wiatr ustanie” otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych (IDFA) w Amsterdamie. W 2023 roku premierę miały jej dwa kolejne filmy: debiut fabularny „Różne drogi do świętości” na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” oraz dokument „Radical Move” na Krakowskim Festiwalu Filmowym, gdzie zdobył nagrodę dla najlepszego producenta. Reżyserka w swoich filmach eksperymentuje i poszukuje nowych sposobów narracji. 

Ponadto Gabryel pisze autorskie programy nauczania oraz książkę dla dzieci, jest realizatorką spotów reklamowych, teledysków i rejestracji spektakli teatralnych, a także jurorką i selekcjonerką festiwali filmowych (m.in. była jurorką na 39 Warszawskim Festiwalu Filmowym oraz selekcjonerką Krakowskiego Festiwalu Filmowego). Obecnie pracuje nad dwoma nowymi projektami filmowymi. 

prof. Dariusz Kosiński:

jest profesorem Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, od roku 2019 w Instytucie Glottodydaktyki Polonistycznej. Jest uczniem prof. Jana Michalika, pod którego opieką napisał pierwsze prace dotyczące historii i teorii sztuki aktorskiej XIX wieku. Główny nurt jego badań stanowi polska tradycja teatralna i performatywna (Polski teatr przemiany, Wrocław 2007; Teatra polskie. Historie, Warszawa 2010 – nagroda Znaku Hestii im. ks. prof. Józefa Tischnera 2011, Nagroda Naukowa im. Jerzego Giedroycia 2012; przekłady: niemiecki, chiński, rosyjski, angielski). Podejmował też prace związane z poszczególnymi twórcami tej tradycji: Juliuszem Osterwą, Stanisławem Wyspiańskim, a przede wszystkim Jerzym Grotowskim. Jest autorem popularnej biografii artysty Grotowski. Przewodnik (Wrocław 2009), wydał dwie monografie poświęcone jego wczesnym przedstawieniom (Grotowski. Profanacje, Wrocław 2015; Farsy-misteria. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego w Teatrze 13 Rzędów (1959–1960), Wrocław 2018). W latach 2010–2013 był dyrektorem programowym Instytutu im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Należał do zespołu redakcyjnego „Tekstów zebranych” Grotowskiego (Wrocław – Warszawa 2012). Założył portal grotowski.net oraz pismo Performer, którego redaktorem naczelnym jest do dziś. Badania nad polską tradycją performatywną łączy z analizami współczesnych przedstawień i dramatów społecznych (Teatra polskie. Rok katastrofy, Warszawa 2012). Był współzałożycielem i przez kilkanaście lat pracownikiem Katedry Performatyki na Wydziale Polonistyki UJ (Performatyka. W(y)prowadzenia, Kraków 2016). W latach 2014–2018 był zastępcą dyrektora Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Stworzył projekt badań nad awangardą teatralną Europy Środkowo-Wschodniej „Odzyskana Awangarda”. W latach 2017–2020 kierował projektem badawczym „Zmiana ustawienia. Polska scenografia teatralna i społeczna XX i XXI wieku”. Od 2016 stale współpracuje jako krytyk teatralny z „Tygodnikiem Powszechnym”. Od roku 2014 wraz z prof. Wojciechem Dudzikiem jest redaktorem naczelnym internetowej Encyklopedii Teatru Polskiego. Od 2016 stale współpracuje jako krytyk teatralny z „Tygodnikiem Powszechnym”. W roku 2020 założył z Katarzyną Woźniak „żywosłowie. wydawnictwo”, którego jest dyrektorem programowym i redaktorem. Ostatnią jego książką jest „Teatr, który nadchodzi?” (Gdańsk 2023).

inne filmy

Polub nas

Bądź na bieżąco, dołącz do newslettera!