Nosferatu... jest pierwszym znaczącym horrorem w historii kina i mimo upływu stu lat od premiery nieme, ekspresjonistyczne arcydzieło Murnaua pozostaje w swoim gatunku niedoścignione. I choć to adaptacja nieśmiertelnej powieści Brama Stokera Drakula, sama postać wampira została tu przedstawiona inaczej niż w literackim pierwowzorze. Irlandzki pisarz kreował upiora na bohatera romantycznego: Drakula jest przerażający i demoniczny, a jednocześnie uwodzicielski i pociągający. Tymczasem u Murnaua upiór nie ma w sobie nic romantycznego: jest odpychającym „żywym trupem”, drapieżnikiem, który dąży wyłącznie do zaspokojenia swojego głodu. Nosferatu jest czymś więcej, niż jeszcze jednym potworem z panoptikum kina grozy – przypomina mroczną siłę natury, sprowadza na miasto zarazę, towarzyszą mu szczury i nietoperze, wydaje się wcieloną śmiercią. Pod jego niemal zwierzęcą żądzą krwi kryje się czytelna metafora erotyczna, podkreślająca znany z psychoanalizy związek seksualności i popędu śmierci. Murnauowska koncepcja wampira nie byłaby tak przekonująca, gdyby nie wcielający się w Nosferatu Max Schreck. Postać, którą powołał do życia, jest nieludzka, odpychająco obca, przerażająca. Reżyser po mistrzowsku wykorzystał skromne środki, które miała do zaoferowania kinematografia początku lat 20. Sam dokonał przy tym kilku śmiałych technicznych innowacji i wymyślił nowe elementy języka filmowego. Nosferatu jest filmem o niepowtarzalnym, surowym i wciąż rozbudzającym wyobraźnię stylu wizualnym.
Wbrew nazwie, kino nieme wcale nie było naprawdę nieme. Choć widzowie nie słyszeli głosów aktorów, filmy zawsze prezentowano z jakąś formą muzyki granej na żywo. Dlatego z ogromną radością pragniemy odtworzyć doświadczenie oglądania tego filmu tak, jakby był on pierwotnie prezentowany.
Oryginalna partytura skomponowana przez Hansa Erdmanna zaginęła z pulpitu dyrygenta tuż po premierze filmu jeszcze tego samego wieczoru. Do dziś nie wiemy więc z całkowitą pewnością, jak brzmiała pierwotna muzyka towarzysząca projekcji — mimo licznych prób jej rekonstrukcji podejmowanych przez współczesnych kompozytorów.
Akcja Nosferatu rozgrywa się w połowie XIX wieku. Na potrzeby naszego spektaklu wybraliśmy więc muzykę Johannesa Brahmsa, który był współczesnym Brama Stokera, autora powieści „Drakula”, a jego muzyka doskonale odzwierciedla romantyzm i dramatyzm Ery Wiktoriańskiej. Ten wybór tworzy symboliczny pomost między epoką literackiego pierwowzoru, a naszą interpretacją tej mrocznej historii.
Muzykę do filmu wykona sekstet smyczkowy z towarzyszeniem fortepianu, nadając całości kameralny, a zarazem intensywny charakter. Wydarzenie poprowadzi dyrygentka Katarzyna Marek, czuwając nad spójnością brzmienia i dramaturgicznym napięciem muzycznej narracji.