Podmiot liryczny hymnu najsłynniejszego zespołu z Mysłowic zapewnia, że nie zmieni się, nawet kiedy pozostanie sam, i trudno nie zazdrościć mu tej pewności. Bohaterom naszego listopadowego cyklu przychodzi to o wiele trudniej, bo ich samotność ma konkretny dźwięk, szum morza pod balkonem wakacyjnego hotelu, a jej długość mierzy się latami, które muszą minąć, zanim ktoś odważy się do tamtych wakacji wrócić.

Aftersun Charlotte Wells i Everytime Sandry Wollner to właśnie takie powroty. Kurort jest w nich miejscem wyjętym z porządku zwykłych dni, a wyjazd próbą ucieczki od tego, co zostało w domu. Tyle że nawet podczas prześwietlonego poranka przy basenie najgłębsze rany nie chcą się zabliźnić. Oba filmy opowiadają o tej samej stracie, tylko z przeciwnych stron rodzinnego albumu. U Wells dorosła córka próbuje zrozumieć ojca i dopisuje do wspomnień sceny, w których jej nie było. U Wollner matka pakuje do walizki nieobecność córki i zabiera ją na Teneryfę. Album ten ma za to jednego fotografa: Gregory'ego Oke, którego ujęcia w obydwu przypadkach przypominają rodzinne zdjęcia, na których ktoś z najbliższych zawsze wychodzi odrobinę nieostry.

Przed nami droga, którą znacie: każde spotkanie zaczniemy od prelekcji, a zakończymy dyskusją po seansie.