To hołd dla wszystkiego, co enigmatyczne, poetyckie i niedopowiedziane. Zdaniem filmoznawcy Rafała Syski „Harmonie Werckmeistera” są najbardziej alegorycznym i rozwiniętym ideowo dziełem reżysera. W tej historiozoficznej przypowieści, stanowiącej luźną adaptację prozy Lászla Krasznahorkaiego (Melancholia sprzeciwu), nestor slow cinema pragnął przyjrzeć się genezie totalitaryzmów. Utrzymany w charakterystycznej dla węgierskiego reżysera czarno-białej estetyce film snuje ponurą wizję upadku społeczeństwa; równie pesymistyczną, co hipnotyzującą i doniosłą.
Węgierski filmowiec urodzony w 1955 roku. Zaczął kręcić amatorskie filmy w wieku 16 lat. Jego debiut, Ognisko zapalne, to socrealistyczny obraz inspirowany filmami Johna Cassavetesa. W drugiej połowie lat 80. Tarr przeszedł od surowych zbliżeń do bardziej abstrakcyjnych obrazów. Reżyser odszedł od ponurego realizmu i przyjął bardziej metafizyczne spojrzenie. Nad swoim arcydziełem – Szatańskim tangiem – pracował ponad siedem lat. Film miał premierę w 1994 roku i zdobył uznanie na całym świecie.
1979 Ognisko zapalne / Családi tüzfészek / Family Nest
1982 Ludzie z prefabrykatów / Panelkapcsolat / The Prefab People
1988 Potępiony / Kárhozat / Damnation
1994 Szatańskie tango / Sátántangó / Satan’s Tango
2000 Harmonie Wercmeistera / Werckmeister harmóniák / Werckmeister Harmonies
2007 Człowiek z Londynu / A Londoni férfi / The Man from London
2011 Koń turyński / A torinói ló / The Turin Horse