Chile, 1992. Dziewięcioletnia Inés spędza ferie w prowadzonym przez dziadków hotelu u stóp andyjskiego kurortu narciarskiego. Wśród oślepiającej bieli śniegu, monumentalnych gór i dorosłych zajętych własnymi tajemnicami poznaje Hannę – młodą niemiecką narciarkę trenującą z olimpijską kadrą. Nad zawodniczkami czuwa wymagający niemiecki trener, w którego wciela się Jakub Gierszał.
Kiedy Hanna nagle znika bez śladu, zimowy azyl zamienia się w miejsce pełne niedopowiedzeń. Inés zaczyna dostrzegać rzeczy, których być może nie powinna widzieć, a poszukiwania dziewczyny odsłaniają sekrety ukryte zarówno w murach hotelu, jak i w kraju, który dopiero próbuje otrząsnąć się z lat dyktatury.
W Odwilży magnetyczne, pokryte śniegiem krajobrazy Andów stają się jednym z bohaterów filmu. Ich niemal nierealna biel zachwyca, oślepia i niepokoi – jakby góry pochłaniały wszystko, co miało pozostać niewypowiedziane. Pod powierzchnią idyllicznego zimowego pejzażu stopniowo narasta poczucie, że wydarzyło się tu coś, o czym dorośli woleliby zapomnieć.
Jedną z niespodzianek filmu jest Jakub Gierszał, tym razem w dużej, niemieckojęzycznej roli. Aktor po raz kolejny pokazuje swoją wszechstronność i zaskakuje swobodą, z jaką gra po niemiecku. Tym razem prezentuje jednak zdecydowanie mniej przyjazne oblicze – jego trener jest chłodny, niejednoznaczny i od początku wprowadza do historii dodatkowe napięcie.
Manuela Martelli w swoim drugim pełnometrażowym filmie łączy coming-of-age, psychologiczny thriller i śledztwo detektywistyczne z perspektywy rezolutnej dziewięciolatki, opowiadając jednocześnie o pamięci – tej osobistej i tej należącej do całego kraju. Dziecięca fascynacja zderza się tu ze światem dorosłych zbudowanym z półprawd, sekretów i przemilczeń, a tytułowa odwilż staje się obietnicą, że to, co przez lata pozostawało zamrożone, w końcu zacznie wychodzić na powierzchnię.
Odwilż miał światową premierę na festiwalu w Cannes w sekcji Un Certain Regard i został wybrany oficjalnym chilijskim kandydatem do Oscara.