Elizabeth Holmes obiecywała już kiedyś, że zobaczymy wszystko. Okrzyknięta kobiecym Steve’em Jobsem założycielka Theranosa przekonywała, że do kompleksowej diagnozy wystarczy kropla krwi z palca, a Dolina Krzemowa wyłożyła na tę obietnicę setki milionów dolarów. Wynik tamtego badania znamy: wyrok za oszustwo i 11 lat więzienia. Na 34 dni przed odsiadką Holmes składa tę samą obietnicę Nathanowi Fielderowi, patrząc mu w oczy z odległości kilkunastu centymetrów.
Holmes z partnerem Billym Evansem i dwójką dzieci odlicza ostatnie dni wolności w wynajętym domu w San Diego, kiedy wprowadza się do nich Nathan Fielder, bezkompromisowy komik i prowokator. Gospodyni mogła się zaniepokoić już przy lekturze CV swojego gościa: w Próbie generalnej Fielder budował w hangarach repliki barów i mieszkań, żeby obcy ludzie mogli przećwiczyć najtrudniejsze rozmowy swojego życia. Ona podobne próby ma za sobą. Przez lata szlifowała wyidealizowaną wersję siebie, łącznie z czarnym golfem i głosem obniżonym na potrzeby inwestorów. Trudno o lepiej dobraną parę: on zawodowo inscenizuje szczerość, ona przez lata inscenizowała przełom.Tak zaczyna się film, który nie mieści się w żadnej gatunkowej szufladzie, a od czasu seansu niespodzianki na Telluride Film Festival stał się jednym z oscarowych faworytów. Fielder i współreżyser Lance Oppenheim (Primetime z Robertem Pattinsonem) bezczelnie mieszają dokument z fikcją i zostawiają widzom pytanie, na które Holmes nigdy nie odpowiedziała wprost: co w tej grze jest szczerą spowiedzią, a co kolejnym mistrzowskim oszustwem? Czegoś takiego jeszcze nie widzieliście.