Leśna psychodeliczna kąpiel. Nocny spacer lunatyczki. Prokrastynacja, by nie pisać doktoratu. Gra w zielone, gra w klasy. Film kanadyjskiego duetu zbiera to wszystko i dodaje radość ze śledzenia fabuły meandrującej niczym trasy bohaterek spacerujących po letnim Montrealu. Lucie próbuje napisać rozprawę o motywie gry w kulturze, ale życie wciąż rzuca jej kłody pod nogi. Kończy się wiza i kasa, nawiedza ją były chłopak-aktor, a naukowemu obiektywizmowi nie pomaga romans z promotorem. Na szczęście w parku spotyka tajemniczego szamana i nową przyjaciółkę, Béatrice. Pełna radości życia rusałka namawia Lucie do znalezienia własnej drogi, choćby oznaczało to radykalne zerwanie ze wszystkim. Koszmarne podszepty utkane są z aluzji, od Dostojewskiego i Huizingi po muzykę XX wieku (tematycznie dobrane Gry Debussy’ego i Lutosławskiego). Ale mimo to pozostają lekkie i zwiewne, co przywołuje na myśl kino Rohmera, Rivette’a i Honga. Kluczową rolę w przemianie Lucie odegra natura wracająca do miasta: na zarastającym torowisku, polach nawłoci czy w leśnym parku. To – jak mówią architekci – czwarta przyroda, czyli nowa, „dzika” roślinność, która kolonizuje tereny pozostawione przez ludzi – i właśnie z takiej kontroli nad otoczeniem rezygnuje też główna bohaterka.
[Źródło: Jan Topolski, Nowe Horyzonty]