„Uśmiechnij się! Jutro będzie lepiej” - śpiewała Stanisława Celińska we Wrocławiu 1994 r.
Ciężko się uśmiechać, gdy nie ma już Pani Stanisławy Celińskiej - prawdziwa, bezkompromisowa, czuła i niezwykle ludzka. Potrafiła być jednocześnie delikatna i brutalnie szczera, zabawna i przejmująca. Nigdy nie chowała się za rolą. Wszystko przepuszczała przez siebie.
W jednym z wywiadów mówiła:
„Nie muszę być piękna i sympatyczna. Chcę być prawdziwa”.
I właśnie to sprawia, że ją kochamy, od filmów Andrzeja Wajdy (we wrześniu polecamy pokaz Krajobrazu po bitwie), Stanisława Barei, Jerzego Antczaka przez teatr Krzysztofa Warlikowskiego, po jej niezwykłe recitalowe piosenki.
I Warszawianka, dlatego przypomnimy dokument Bartka Konopki Nasza Warszawa inspirowany płytą Nowa Warszawa Stanisławy Celińskiej, Bartka Wąsika i Royal String Quartet, na której aktorka śpiewa m.in. nowe aranżacje piosenek Czesława Niemena oraz T.Love.
W swoich delikatnych, przejmujących piosenkach Celińska opowiada nie tylko o sobie, ale też o kobietach, które ją ukształtowały - mamie, babci, kobietach codzienności. To opowieść o pamięci, ale też o sile przetrwania. O tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można próbować zacząć od nowa.
Jak sama mówiła: można podnieść się z ruin — tak jak Warszawa.
Nasza Warszawa to osobista opowieść Stanisławy Celińskiej o dzieciństwie na powojennej Pradze, o samotności, biedzie i życiu w świecie ruin. Aktorka wraca do wspomnień o „dzikiej, zaniedbanej dziewczynce”, która mimo trudnych doświadczeń nigdy nie przestała szukać czułości i bliskości.
Reżyser nominowanego do Oscara Królika po berlińsku łączy archiwalne zdjęcia z wypowiedziami artystki, stawia na prostotę, uważność i emocje. Wsłuchuje się w opowieści Stanisława Celińska i obserwuje jej młodszych współpracowników — Bartłomieja Wąsika oraz muzyków Royal String Quartet — którzy dzięki temu spotkaniu zaczynają inaczej patrzeć na muzykę, pamięć i samą sztukę.
Urodził się w 1972 roku. Ukończył filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim i reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Jego Królik po berlińsku został obsypany nagrodami na całym świecie i zdobył nominację do Oscara w kategorii Najlepszy film krótkometrażowy. Lęk wysokości jest jego pełnometrażowym debiutem.
2004 Ballada o kozie / Goat Walker (doc.)
2008 Królik po berlińsku / Rabbit à la Berlin (doc., short)
2010 Lęk wysokości / Fear of Falling