Hüller: „Nie chcę cię rozczarować, ale ja po prostu uczę się linijek na pamięć”… Kurtyna.

Oszczędność stała się dla Sandry Hüller znakiem rozpoznawczym, wręcz sposobem na znalezienie sedna w tekście. Przy tak mistrzowsko opanowanej sztuce powściągliwości każde wybuchowe pęknięcie przelatuje dreszczem po karku widza. Jeszcze kiedy aktorka stawiała pierwsze kroki na deskach scen w Berlinie, Lipsku i Bazylei, obserwatorzy teatru zwracali uwagę na opanowanie bijące z odgrywanych przez nią postaci Julii lub Hamleta. A wygłaszany prawie nieruchomo monolog szekspirowskiego księcia Danii zapisał się na kartach historii teatru niemieckiego.

Gdy do ról scenicznych dołączyło kino, talent aktorki dał się poznać na szczeblu międzynarodowym.

Debiut ekranowy w Requiem i już aktorski Srebrny Niedźwiedź za rolę epileptyczki, która pada ofiarą egzorcyzmów. Niech miarą jakości późniejszego dorobku Niemki będzie to, że sformułowanie „film z Sandrą Hüller” nie zawsze musi oznaczać jej pierwszoplanowego udziału. Naturalnie role zapracowanej córki, która toczy walkę o pozwolenie sobie na uśmiech (Toni Erdmann), podejrzanej o morderstwo męża (Anatomia upadku) to obsypane nagrodami partie, które za parę lat czeka zasłużone miejsce w galerii kultowych ról kina europejskiego. Ale i w byciu supporting actress znajduje przestrzeń, by, nie przyćmiewając partnerów ekranowych, zaznaczyć swoje terytorium. Diaboliczna żona Hössa w Strefie interesów, zniuansowana kreacja skonfundowanej matki trójki dzieci w Wygnaniu i inne wcielenia nigdy nie pozwalają Hüller wyjść z pola ekranowej ostrości.

Mawia się, że twórców kina można podzielić na artystów i rzemieślników. Hüller opanowała rzemiosło aktorskie w swej chirurgicznej precyzji do perfekcji. Gdy za dekady od dziś będziemy oglądać najlepsze kompilacje ekranowych momentów Niemki, zamiast salwy wrzasków (znamiennych dla tego typu filmików) zobaczymy całą galerię subtelnych gestów i grymasów. Pociągu na drodze do stania się żywą legendą kina europejskiego raczej nie da się już zatrzymać. Pędzi przez kolejne edycje festiwali w Cannes, Berlinie, Wenecji i ceremonie oscarowe.

Na liczniku: dwie Europejskie Nagrody Filmowe, dwa Srebrne Niedźwiedzie, para nominacji do Oscara, jeden Cezar.

My zapraszamy do wejścia na pokład, wprost do pierwszej klasy i na miejsca z najlepszym widokiem.