Subtelna opowieść o rodzinie, która wyrusza na kilkudniową wakacyjną przejażdżkę, ostatnią w ich wspólnym życiu, zapowiadającą rozstanie. Na osobistą historię, pięknie sfilmowaną przez Bárbarę Álvarez, składają się zwykłe czynności, rozmowy, codzienna bliskość, która z minuty na minutę staje się coraz bardziej melancholijna, skazana na nieuchronny koniec. Samochód sunie serpentynami szos, przecina szemrzące strumyki i kamienne dróżki między skałami. Otwarciu perspektywy nieustannie towarzyszy ciasnota wnętrza samochodu. Zderzają się w nim niewypowiedziane uczucia dwójki rodziców, oglądanych z tylnego siedzenia przez przeczuwające kryzys dzieci, pragnące zatrzymać czas.

Misternie przeprowadzony pomysł jest siłą w „Od czwartku do niedzieli”. W zwykłą podróż samochodem, w którym toczy się większość akcji, ruszają mąż, żona i ich dwójka dzieci. Nie wiemy o nich nic: przyjmujemy perspektywę nastolatki i jej młodszego brata, którzy wyłapują sens z banalnych urywków zdań, spojrzeń, gestów albo ich braku. A spojrzenia są chłodne, chwilami pełne nienawiści albo z trudem ukrywanej rozpaczy.

Paweł T. Felis, „Gazeta Wyborcza”