Tracy (Julia Stiles) chce przedstawić swoim przyjaciołom nowego chłopaka (David Cross), podczas niedzielnego „brunchu par”. Od akceptacji znajomych zależy, czy Tracy umówi się z Glenem na następną randkę.  Z przyjaciółmi jednak różnie bywa...  Z miłego spotkania impreza przeradza się w kłótnię. Na jaw wychodzą skrywane dotąd tajemnice i urazy. Na dodatek jedna z par ogłasza, że zamierza się rozstać, ale to jeszcze nie katastrofa! Najgorsze dopiero przed nimi.. 

Film otrzymał Nagrodę Publiczności na Edmonton International Film Festival, Nagrodę Publiczności na New Orleans Film Festival, Nagrodę Jury na BendFilm Festival.

Taka piękna katastrofa w programie kina

"Ta komedia absurdu zaczyna się dosyć niewinnie. Oto bowiem grupa bliskich znajomych spotyka się w czterech ścianach typowego domu na amerykańskich przedmieściach na tradycyjnym "brunchu dla par". Tym razem daniem głównym, obok wegańskiego quiche'a, ma być Glen, awizowany jako nowy chłopak Tracy, jednej z dziewczyn z ferajny. Energiczny 40-letni nauczyciel historii nawet specjalnie nie musi się starać, bowiem zanim na stół zdąży wjechać posiłek, powoli zacznie rozlewać się wiadro towarzyskich pomyj. I kiedy widz nabierze przekonania, że tytułowa katastrofa sprowadza się do tego, "kto, gdzie, z kim", ni stąd, ni zowąd próg przekroczy ubrany w ochronną odzież i maskę gazową sąsiad (w osobie samego reżysera), oznajmiając, że w pobliżu doszło właśnie do ataku bronią biologiczną. Prawdziwy czas apokalipsy.

Co tu dużo mówić, odpowiedzialny za scenariusz i reżyserię Takiej pięknej katastrofy Todd Berger zapunktował. Mogę sobie jedynie wyobrazić, że w tym momencie wyraz twarzy niejednego widza, który spodziewał się "zwykłej" obyczajowej komedyjki, przypominać może miny filmowych bohaterów." (Kuba Armata, film.onet..pl)

"Todd Berger pisząc scenariusz do swojego filmu, postawił na dialogi. Zagłada całego miasta miała być ukazana nie jako widowiskowa, pełna efektów specjalnych katastrofa, tylko jako problem, z którym muszą zmierzyć się dziwaczni i rozemocjonowani ludzie. Szkoda tylko, że skazani na zagładę zaczynają kłócić się o wymowę słowa „taśma klejąca” („duct tape”), a w całej historii aż roi się od luk. Przykład? Z powodu skażenia po wybuchu ludzie umierają (podobno w męczarniach), ale kruków to nie rusza – latają sobie w najlepsze, szukając pożywienia." (film.gildia.pl)

"Cały film przypomina skądinąd Dyskretny urok burżuazji – podobnie jak u Bunuela grupa ludzi – tutaj z klasy średniej – nie jest w stanie skonsumować posiłku, bo ciągle pojawiają się tarcia, sprzeczki i inne problemy. To porównanie może trochę na wyrost, ale nie sposób odmówić Bergerowi sporego talentu. Podobno w amerykańskim kinie imię Todd jest gwarancją sukcesu (Solondz, Field, Haynes). Berger swoim drugim pełnym metrażem udowadnia, że ów prognostyk ciągle się sprawdza." (Jacek Dziduszko, stopklatka.pl)